آن روز غروب وقتی بعد از کلاس داشتم از طبقه دوم دانشکده ادبیات می‌آمدم پایین، سرپاگرد پله‌ها دیدم سالن آل احمد شلوغ است. می‌گفتند: ابراهیم اصغرزاده نماینده مجلس شورای اسلامی به مناسبت دوازدهمین سالگرد13آبان سخنرانی دارد. من هم با کنجکاوی یک دانشجوی 18 ساله ترم اولی رفتم ببینم چه خبر است. سالن مملو از جمعیت بود، در یک سوم انتهای سالن جایی برای خودم پیدا کردم و نشستم. سخنران هنوز وارد سالن نشده بود. بچه‌های انجمن اسلامی که آن زمان هنوز زیرآب زن‌های دانشگاه به حساب می‌آمدند مشغول آماده کردن تریبون بودند. ناگهان دیدم عده‌ا‌ی که تعدادشان کمتر از بیست بود، ریختند توی سالن و بی مقدمه شعار دادند "سخنگوی اسرائیل، از دانشگاه شیراز، اخراج باید کردد" من که شنیده بودم اصغرزاده از دانشجویان پیرو خط امام بوده که رفته‌اند سفارت آمریکا را گرفته‌اند برایم جالب بود بدانم این شعار‌ها به چه خاطر است. پرس و جو کردم و دانستم. شما هم اگر دوست دارید بدانید بروید شرح مذاکرات مجلس را در حدود مرداد یا شهریور 70 بخوانید... داشتم می‌گفتم آن جمع به محض ورود به سالن دو دسته شدند. عده‌ای که جوان‌تر بودند رفتند تریبون را اشغال کردند. چند نفر هم که مسن‌تر به نظر می‌آمدند عقب سالن ایستاده بودند و شعار می‌دادند. دربین عقب سالنی‌ها شخصی توجه‌ام را به خود جلب کرد. یک آقای کت و شلواری که شباهت زیادی به دبیر ریاضی‌مان داشت. بدون محافظه کاری بگویم که متانتی دررفتارش بود که در بقیه‌شان ندیدم. آمده بود درست مقابل ردیفی که من نشسته بودم، ایستاده بود و شعار می داد. به‌نظر می‌آمد بقیه از او حرف شنوی دارند، صدایش می کردند دکتر لنکرانی. بعد شنیدم دانشجوی دوره تخصص پزشکی است. درست حدس زده‌اید اگر فکر می‌کنید او وزیر بهداشت کنونی بوده. جو سالن لحظه به لحظه متشنج‌تر می‌شد بخصوص جلو سالن که جمعیت معترض با بچه های انجمن اسلامی مشغول بگو مکو بودند. ناگهان دیدم میله‌ی میکروفون بلند شد و کار به درگیری کشید. خانم‌ها جیغ‌شان رفت بالا و درهای سالن بسته شد لابد برای این‌که تشنج در محیط دانشگاه گسترش نیابد. بعد از حدود یک دقیقه جو کمی آرامتر شد و انگار برگزار کنندکان رضایت دادند جلسه لغو شود و شد. اما من از آن عده که جلسه را بهم زدند بدم آمد. نه‌اینکه از اصغرزاده و انجمنی‌ها خوشم آمده باشد. نه... اما فکر می‌کردم منطقا اصغرزاده حق داشت سخنرانی کند و این عده هم می‌توانستند انتقاداتشان را در حضور او مطرح کنند. گفتم منطقا ولی فراموش کردم بگویم آن‌روز نمی‌دانستم سیاست منطق خودش را دارد. منطقی که من از ان بی‌خبر بودم و تا سال‌ها بعد نیز بی‌خبر ماندم. و در همین بی‌خبری سرک می‌کشیدم توی حوادث مختلف بدون‌ این‌که قواعد بازی را بلد باشم. من اصولا آدم سیاسی نبوده‌ام. همیشه به انگیزه‌ی دریافت حقایق وارد مسائل سیاسی شده‌ام غافل از این‌که در دنیایی سیاست حق و باطل چندان معنایی ندارد. سیزده- چهارده سال بعد از 13آبان 1370 که من برای اولین بار در میان یک جریان سیاسی قرارگرفتم تازه تصویر نسبتا درستی از عالم سیاست در ذهنم نقش بست. گفتم که من اصولا آدم سیاسی نبودم.