گاه‌نوشت‌های کاظم رحیمی‌نژاد

سه شنبه سوم دی 1387ساعت23:47

آغاز سال هزار و سيصد و معلوم نيست از كجاي تاريخ

افتاده اي توي اين تنگ

ميان سير و سركه و سكه

-"چرا باز هم نگذاشته ايد پاي اين سفره

پا شو چندتا سكه بياور.مال هر پادشاهي بود باشد فرقي نمي كند"

هزار وسيصد و نمي دانم چند شب عيد است كه سال را وارونه به ما تحويل مي دهي

-با دهاني باز مانده به پهناي حسرت تف كردن زير آب-

من اما شعرم رابه جاي تو تف مي كنم به چهره ي اين روزگار

اگر پسرم نيايد

و آب تنگ را عوض نكند

و تو دوباره زنده نشوي

تا من ندانم براي چه زنده ام.

بايد زودتر شعرم را تمام كنم

پسرم آمد

او شاعر نيست